Żem nieraz wchodził z wami w złośliwość zażyłą, 

Mistrze zgrzytów i chrzęstów, z których pieśń się czyni, 

Więc mi dano się o was zadumać w świątyni, 

Gdzie już nic się nie staje, prócz tego, co było... 



Tu wybucha z witrażów tak tęczowy płomień, 

Że ty bogu, a tobie bóg wyda się tęczą, 

I obydwaj, zarówno pełni oszołomień, 

Posłyszycie, jak wasze westchnienia współdźwięczą. 



Lecz ja dłoń świętokradzką wyciągam w rozblaski 

Aż po kielich, drzwi złotą dwutarczą strzeżony!... 

Na dnie jego krwi Pańskiej koral zaczajony 

Ustom, skorym do wina, nie poskąpi łaski!


Piętrząc się nad ugorów chętną mu równiną,

Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,

Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną,

A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.



Wędrowcze, w jednym miejscu zatkwiony kosturem,

Co znaczą twoje wstrząsy i nagłe podrygi?

Komu kłaniasz się wokół dębowym kapturem?

Z kim tak trafnie rozmawiasz na migi i śmigi?



W co wierzysz? Kogo widzisz nad sobą w lazurze?

Gdybyś się uczłowieczył - jakie miałbyś lica?

Co za stwór się zataił w twej sękatej skórze?

Czym jesteś oglądany przez duchy z księżyca?